Vroeger kon ik dit allemaal aan

Over hoogsensitiviteit, hormonen en het moment waarop oude strategieën niet meer werken

“Vroeger kon ik dit allemaal aan.”

Het is een zin die ik de laatste jaren opvallend vaak hoor. Meestal gevolgd door een hele lijst van dingen die vroeger vanzelfsprekend leken: een drukke job, kinderen, een sociaal leven, mantelzorg, een huishouden dat bleef draaien en liefst tussendoor ook nog wat sporten, gezond eten en af en toe ontspannen.

En ergens klopt het ook.

Veel vrouwen hebben jarenlang ontzettend veel gedragen zonder daar al te veel vragen bij te stellen. Ze pasten zich aan, zorgden voor anderen, losten problemen op, hielden alle ballen in de lucht en vonden meestal ook nog wel ergens de energie om er voor iedereen te zijn.

Tot dat plots niet meer lukt.

Niet een beetje minder.

Echt anders.

Vrouwen die jarenlang perfect functioneerden, beginnen zichzelf niet meer te herkennen. Ze zijn sneller overprikkeld, emotioneler, moe op een manier die niet verdwijnt na een goede nacht slaap en raken plots veel sterker geraakt door drukte, conflicten of verwachtingen waar ze vroeger moeiteloos mee omgingen.

En eerlijk?

Heel veel vrouwen denken eerst dat er iets mis is met hen.

Dat ze minder sterk geworden zijn.

Minder veerkrachtig.

Minder belastbaar.

Terwijl ik vaak iets anders zie gebeuren.

Ik zie vrouwen bij wie het zenuwstelsel jarenlang heeft gecompenseerd. Vrouwen die zoveel verantwoordelijkheid hebben gedragen, zoveel hebben aangepast en zoveel hebben opgevangen dat ze bijna vergeten zijn hoeveel energie dat eigenlijk kostte.

En dan komt de overgang.

Met hormonen die veranderen, een lichaam dat minder marge lijkt te hebben en een zenuwstelsel dat plots veel minder bereid is om alles zomaar te blijven slikken.

Wat me daarbij opvalt, is dat sommige vrouwen hun hoogsensitiviteit pas echt beginnen herkennen tijdens deze levensfase.

Niet omdat ze plots hoogsensitief worden.

Maar omdat hun oude strategieën niet meer werken.

Jarenlang konden ze zich aanpassen. Nog een extra inspanning leveren. Nog even doorgaan. Nog snel iets regelen. Nog een verantwoordelijkheid erbij nemen. Ze konden een drukke agenda combineren met een gezin, een carrière, een sociaal leven en ondertussen ook nog proberen te voldoen aan alle verwachtingen die ze zichzelf hadden opgelegd.

En dat werkte.

Tot het plots niet meer werkte.

Niet omdat ze zwakker werden.

Maar omdat hun systeem geen reserve meer had.

Of zoals ik het soms lachend omschrijf:

“The computer says no”

En hoe frustrerend dat soms ook voelt, misschien is dat systeem niet kapot.

Misschien is het eindelijk eerlijk geworden.

Want wat vroeger nog nét lukte zonder al te veel gevolgen, lukt nu niet meer zonder een prijs te betalen. De sociale agenda die vroeger energie gaf, trekt nu leeg. Het weekend dat vroeger vol activiteiten zat, vraagt nu drie dagen herstel. Het pleasen, zorgen, aanpassen en rekening houden met iedereen rondom hen lukt niet meer zonder dat het lichaam ergens op de rem gaat staan.

En misschien is dat ook waarom deze levensfase zoveel losmaakt.

Omdat de overgang niet alleen hormonaal is.

Ze raakt ook identiteit.

Ze raakt het beeld dat vrouwen jarenlang van zichzelf hebben gehad.

De sterke vrouw.

De zorgende vrouw.

De vrouw die alles aankan.

En plots blijkt dat sommige dingen niet meer lukken zoals vroeger.

Dat voelt vaak als verlies.

Maar ik vraag me soms af of het ook iets anders kan zijn.

Een uitnodiging misschien….

Om eindelijk te ontdekken wat jouw systeem eigenlijk nodig heeft….

Om te leren dat hoogsensitiviteit geen karaktertrek is die je af en toe aan of uit zet, maar een handleiding die je misschien jarenlang niet nodig leek te hebben omdat je nog voldoende reserves had.

Tot je lichaam beslist dat het tijd is om die handleiding eindelijk eens te lezen.

Ik ben me de voorbije jaren bewust gaan verdiepen in deze fase, onder andere via een uitgebreide opleiding rond de overgang en hormonale gezondheid, omdat ik merkte hoeveel vrouwen in deze periode beginnen twijfelen aan zichzelf terwijl er vaak niets mis is met hen.

• Ze zijn niet kapot.
• Ze zijn niet zwak.
• Ze zijn niet plots minder geworden.

Ze botsen alleen op een systeem dat niet langer bereid is om eindeloos te compenseren.

En misschien is dat uiteindelijk niet alleen een verlies.

• Misschien is het ook een kans om te stoppen met leven op wilskracht alleen.
• Om zachter te worden voor jezelf.
• Om grenzen ernstiger te nemen.
• En om eindelijk te erkennen dat sterk zijn niet betekent dat je alles moet blijven dragen.

Want soms zegt een lichaam niet dat er iets mis is.

Soms zegt het gewoon:

“Tot hier. En nu luisteren we eens naar wat ik nodig heb.”