Sommige relaties maken je niet kapot. Ze maken je wakker.

Het is een thema dat opvallend vaak terugkomt in mijn praktijk.

Mensen die zichzelf onderweg ergens zijn kwijtgeraakt. Die voortdurend twijfelen aan hun gevoel. Die moe zijn van het aanpassen, begrijpen, nuanceren en rekening houden met anderen.

En vroeg of laat valt dan vaak hetzelfde woord.

Narcisme.

Ik ben voorzichtig geworden met dat woord.

Niet omdat narcisme niet bestaat. Dat doet het wel. En wie ooit dicht bij uitgesproken narcistisch gedrag heeft gestaan, weet hoeveel impact dat kan hebben.

Maar tussen narcistische trekken, egoïstisch gedrag, emotionele onbeschikbaarheid en een echte narcistische persoonlijkheidsstoornis ligt een behoorlijk groot grijs gebied.

En dat grijze gebied zie ik op sociale media soms een beetje verloren gaan.

Als ik sommige accounts mag geloven, kom je tegenwoordig ongeveer drie narcisten tegen tussen de bakker en de supermarkt. 😄

Dat lijkt me statistisch uitdagend.

Wat ik veel vaker zie, zijn mensen die onderweg zichzelf zijn kwijtgeraakt. Niet omdat ze zwak zijn, maar vaak net omdat ze mooie eigenschappen hebben. Ze zien het goede in mensen, geven niet snel op, zijn loyaal, empathisch en begrijpen dat iedereen een rugzak heeft.

Prachtige eigenschappen.

Tot ze geen grens meer hebben.

Want daar begint het vaak.

Niet bij de ander.

Maar bij het moment waarop je je eigen gevoel minder serieus begint te nemen dan de verklaring die je ervoor bedenkt.

Wat me altijd fascineert, is dat gevoelige mensen vaak veel sneller voelen wat er niet klopt dan ze zelf denken. Alleen gebruiken ze diezelfde gevoeligheid vervolgens om het gedrag van de ander te verklaren.

“Hij heeft ook veel meegemaakt.”

“Ze bedoelt het waarschijnlijk niet zo.”

“Misschien ben ik gewoon te gevoelig.”

“Als ik het anders aanpak, komt het wel goed.”

Voor je het weet, ben je vooral bezig met begrijpen waarom de ander doet wat hij doet, terwijl je jezelf steeds minder de vraag stelt wat dat gedrag eigenlijk met jou doet.

Verliefdheid helpt daar trouwens niet altijd bij.

We doen soms alsof hoogsensitieve mensen alles voelen.

Dat klopt ook.

Alleen zijn die voelsprieten af en toe lichtjes beïnvloed wanneer Cupido beslist zich ermee te bemoeien.🙃

Zelfs een uitstekend werkende intuïtie neemt soms een korte vakantie wanneer iemand opduikt die precies lijkt te hebben wat jij mist. Tegenpolen trekken elkaar nu eenmaal aan. De twijfelaar valt soms voor iemand die nooit twijfelt. De eeuwige nuancering ontmoet plots iemand met een uitgesproken mening. De persoon die voortdurend rekening houdt met anderen, raakt gefascineerd door iemand die dat veel minder doet.

Dat kan ontzettend aantrekkelijk zijn.

Tenminste… in het begin.

Tot je merkt dat jouw vermogen om te begrijpen stilaan belangrijker wordt dan jouw vermogen om grenzen te voelen.

En misschien is dat ook waarom ik moeilijke relaties niet uitsluitend zie als iets dat je moet vermijden.

Sommige relaties maken je niet kapot.

Ze maken je wakker.

Ze tonen je waar je jezelf bent kwijtgeraakt en welke prachtige eigenschappen jou maken tot wie je bent, maar ook waar die eigenschappen bescherming nodig hebben.

Want de grootste winst van een moeilijke relatie is voor mij zelden dat iemand voortaan sneller rode vlaggen herkent.

De grootste winst is meestal dat iemand zichzelf sneller begint herkennen.

Dat iemand leert vertrouwen op wat hij al voelde vóór het analyseren begon.

Dat iemand ontdekt waar empathie stopt en zelfverlies begint.

En dat iemand beseft dat grenzen niet het tegenovergestelde zijn van liefde.

Ze zijn er een voorwaarde voor.

Wat me misschien nog het meest raakt, is dat mensen na een moeilijke relatie vaak denken dat ze harder moeten worden. Wantrouwiger. Voorzichtiger.

Terwijl ik meestal iets anders denk.

Je hoeft niet harder te worden.

Je hoeft niet minder empathisch te worden.

Je hoeft niet te stoppen met het goede in mensen te zien.

Je hoeft alleen sneller te geloven wat je eigenlijk al voelde.

Want er is niets mis met je mooie hart.

Het heeft misschien alleen wat betere grenzen nodig.

Misschien is de belangrijkste vraag dus niet wie de ander was.

Misschien is de belangrijkste vraag wat jij uit die relatie meeneemt.

Binnen HSPower kijken we niet alleen naar wat er gebeurd is, maar vooral naar wat het je wil leren over jezelf. Niet zodat je harder wordt, maar zodat je jezelf de volgende keer niet meer hoeft kwijt te raken om iemand anders graag te zien.