Mijn buik als stevige bunker

Ik noem het soms de bunkerbuik.

Niet omdat elke man met een buik hoogsensitief is. Ook niet omdat gewicht altijd iets vertelt over hoe iemand zich voelt. Maar omdat ik opvallend vaak mannen ontmoet die jarenlang voor anderen hebben gezorgd, verantwoordelijkheid hebben gedragen en ondertussen een stevige bescherming rond zichzelf hebben opgebouwd. Soms letterlijk.

Vaak zijn het de mannen waarvan de omgeving zegt:

“Die kan dat wel aan.”

De mannen die altijd klaarstaan wanneer iemand hulp nodig heeft. Die problemen oplossen zonder veel woorden. Die verantwoordelijkheid opnemen op het werk, thuis en vaak ook nog voor familie of vrienden. De gezellige eter. De Bourgondiër. De man die graag nog een pakje friet meeneemt op vrijdagavond of die voor de televisie geniet van een kommetje zoute nootjes na een lange dag.

En eerlijk?

Misschien is dat niet altijd alleen omdat hij zo graag eet.

Wat me tijdens een opleiding rond hoogsensitiviteit altijd is bijgebleven, was een lesgever die rustig naar zijn buik wees en zei:

“Dit is mijn bunker.”

Ik vond dat een prachtig beeld.

Niet omdat een buik iets negatiefs zou zijn, maar omdat het me deed nadenken over hoeveel bescherming mensen soms rond zichzelf bouwen zonder dat ze zich daar bewust van zijn.

Want als je jarenlang leert om sterk te zijn, om door te gaan, om weinig ruimte in te nemen met je eigen gevoelens en ondertussen vooral te zorgen dat alles blijft draaien, dan zoekt een lichaam manieren om daarmee om te gaan. Sommige mensen sporten. Anderen werken harder. Sommigen verdwijnen in hun hobby’s. En sommigen vinden rust, troost of ontlading in eten.

Bij vrouwen spreken we relatief gemakkelijk over emotioneel eten. Bij mannen noemen we het vaak anders. Dan spreken we over een levensgenieter, een Bourgondiër of iemand die gewoon graag eet.

En soms klopt dat natuurlijk ook.

Maar soms zit er meer onder.

Soms zit er stress onder die nooit echt een uitweg heeft gevonden. Vermoeidheid die al jaren wordt genegeerd. Een zenuwstelsel dat voortdurend “aan” staat. Of gewoon het gevoel dat je altijd degene moet zijn die sterk blijft, ook wanneer je zelf eigenlijk nood hebt aan wat ondersteuning.

Wat ik moeilijk vind, is dat we in onze maatschappij vaak heel snel naar oplossingen kijken; vermageren, meer bewegen, gezonder eten, meer discipline. Nog eens een dieet. Nog eens proberen volhouden.

Terwijl ik me soms afvraag of we niet te snel proberen af te breken wat iemand ooit geholpen heeft om overeind te blijven.

Want wat als die bunker ooit gebouwd werd met een reden?

Wat als die zoute nootjes ’s avonds niet alleen over eten gaan, maar ook over rust? Over troost. Over even niets meer moeten na een dag waarop iemand opnieuw voor iedereen klaarstond behalve voor zichzelf?

Dan is het misschien niet zo vreemd dat mensen hervallen wanneer de bescherming verdwijnt, maar de nood aan bescherming blijft bestaan.

Dat zie ik trouwens niet alleen bij mannen.

Vrouwen bouwen ook bunkers.

Soms met eten. Soms met suiker. Soms onder invloed van jarenlange stress, cortisol of hormonen die ondertussen ook hun eigen verhaal vertellen. Alleen zien die bunkers er vaak anders uit.

Misschien is dat ook waarom ik binnen HSPower anders kijk naar thema’s zoals emotioneel eten, gewicht en vermoeidheid. Natuurlijk mag iemand verlangen naar een lichter lichaam of gezonder willen leven. Maar voor mij begint de interessante vraag meestal ergens anders.

Niet:

“Hoe krijgen we die bunker weg?”

Maar:

“Waarom werd hij ooit gebouwd?”

Want een lichaam liegt meestal niet.

Gedrag ontstaat zelden zomaar.

En wat we vandaag als probleem zien, is vaak ooit een oplossing geweest.

Misschien heeft iemand vandaag inderdaad geen bescherming meer nodig. Misschien is de bunker zijn functie verloren. Maar misschien probeert een lichaam ook nog altijd iets op te vangen wat nooit echt aandacht heeft gekregen.

En dan helpt een dieet vaak minder dan begrip.

Misschien moeten sommige mensen niet eerst vermageren.

Misschien moeten ze eerst wat minder moeten.

Want de oplossing zit niet altijd in het afbreken van de bunker. Soms begint verandering met begrijpen waarom hij er ooit gekomen is.