Sterk zijn is niet altijd een compliment…
“Jij kan dat wel aan”
Het klinkt als een compliment.En jarenlang heb ik het ook zo gehoord.
Net als:
“Jij bent zo sterk.”
“Ik bewonder hoe jij dat allemaal doet.”
“Jij blijft altijd zo positief.”
Pas later begon ik te beseffen dat er soms ook iets anders onder die woorden zit.
Want sterke vrouwen zijn opvallend vaak ook gevoelige vrouwen. Vrouwen die veel dragen, veel aanvoelen en vaak al weten wat anderen nodig hebben nog voor die persoon het zelf beseft. Vrouwen die een ruimte binnenkomen en onmiddellijk voelen hoe het écht met iemand gaat. Die spanningen oppikken nog vóór iemand ze uitspreekt.
Alsof we een soort magische glazen bol hebben. 🙂
Alleen voelt het vanbinnen meestal een stuk minder magisch.
Want voortdurend afgestemd staan op anderen is niet hetzelfde als rust voelen in jezelf. En hoe gevoeliger je bent, hoe groter soms de verleiding wordt om te zorgen, te dragen, te regelen en door te gaan. Niet omdat je sterk geboren bent, maar omdat je ergens onderweg geleerd hebt dat er weinig alternatieven zijn.
Wat me daarin altijd raakt, is dat de buitenwereld vaak vooral het resultaat ziet.
Niet de inspanning.
Ik denk bijvoorbeeld aan een vrouw die vocht tegen kanker terwijl haar man thuis zat met een burn-out. Er waren financiële zorgen, drie kinderen die ook gewoon verder opgroeiden, verlies in de familie en duizend redenen om even niet sterk te hoeven zijn.
Maar ze bleef doorgaan.
En wat ze het vaakst hoorde?
“Amai, jij blijft altijd zo positief.”
“Ik zou dat niet kunnen.”
“Jij bent echt sterk.”
Op een bepaald moment maakte haar dat boos.
Niet omdat die mensen iets verkeerd bedoelden, maar omdat niemand leek te zien hoeveel energie het haar kostte om overeind te blijven.
Alsof die positiviteit vanzelf kwam.
Alsof die kracht gewoon een karaktertrek was.
Terwijl niets vanzelf ging.
Positief blijven kostte energie.
Blijven zorgen kostte energie.
Blijven functioneren kostte energie.
Alles kostte energie.
En misschien is dat wel het moeilijke aan sterk zijn. Dat mensen op een bepaald moment gewend raken aan jouw draagkracht. Dat ze erop beginnen vertrouwen. Dat ze ervan uitgaan dat jij het wel aankan, omdat je het altijd al hebt gedaan.
Veel gevoelige vrouwen herkennen dat gevoel. Ze denken vaak dat wanneer het écht niet meer gaat, anderen dat vanzelf zullen zien. Dat mensen zullen opmerken hoe moe ze zijn. Dat iemand zal vragen hoe het écht gaat.
Maar anderen voelen niet automatisch wat jij voelt.
Niet iedereen merkt spanning op zoals jij dat doet. Niet iedereen ziet dat er achter een glimlach soms uitputting zit. Niet iedereen voelt aan wanneer iemand eigenlijk hulp nodig heeft.
En precies daar ontstaat soms frustratie.
Want de dingen die jij spontaan voor anderen doet, doen anderen niet noodzakelijk spontaan voor jou.
Niet uit onwil.
Maar omdat ze anders zijn.
Omdat jij vaak zoveel geeft en zo weinig vraagt, dat de omgeving op den duur begint te geloven dat je niets nodig hebt.
Misschien is dat ook één van de moeilijkste lessen voor sterke vrouwen: dat hulp vragen niet hetzelfde is als falen. Dat je niet alles hoeft te dragen alleen omdat je het kán dragen. En dat gevoeligheid beschermen soms meer kracht vraagt dan blijven doorgaan.
Want eerlijk?
De sterkste vrouwen die ik ken, zijn zelden de vrouwen die nooit vallen.
Het zijn meestal de vrouwen die uiteindelijk geleerd hebben dat ze niet altijd recht moeten blijven staan om waardevol te zijn.