Mijn pluszoon antwoordt nooit. Behalve op Snapchat.

Mijn pluszoon antwoordt nooit.

Tenminste, zo voelt het soms.

Een bericht op whatsapp kan uren onbeantwoord blijven. Een vraag aan tafel wordt soms beantwoord met een geluid dat ergens tussen een zucht en een lettergreep hangt. Maar stuur hetzelfde bericht via Snapchat en plots blijkt hij perfect in staat om binnen enkele seconden te reageren.

Blijkbaar zit het probleem niet in de communicatie.

Maar in het kanaal. 😄

Ik merk dat gesprekken over sociale media vaak heel zwart-wit worden. Te veel schermtijd. Te veel prikkels. Niet gezond. Kinderen moeten minder online.

En begrijp me niet verkeerd: natuurlijk zie ik ook de impact van sociale media. Overprikkeling, slechter slapen, sneller vergelijken, altijd “aan” staan… Zeker bij hoogsensitieve kinderen en jongeren kan dat enorm binnenkomen.

Maar eerlijk?

Ik geloof niet zo hard in vaste regels die voor iedereen zouden moeten werken.

Omdat geen enkel zenuwstelsel hetzelfde is.

Wat het ene kind volledig overprikkelt, kan voor een ander kind net een vorm van ontlading zijn. En dat vraagt nuance.

Ik zie bijvoorbeeld gevoelige jongeren die na een drukke schooldag volledig verdwijnen in een game, filmpje of sociale media. Voor volwassenen lijkt dat vaak nog meer prikkels. Maar soms gebeurt er neurologisch net iets anders.

Sommige gevoelige kinderen zijn na een dag vol sociale interactie, verwachtingen, lawaai en voortdurend aanvoelen gewoon op. En dan kan een scherm soms even helpen om níét meer te moeten voelen, reageren of afstemmen.

Betekent dat dat onbeperkt schermgebruik gezond is? Natuurlijk niet.

Maar ik denk wel dat we ons soms de verkeerde vraag stellen.

Niet:

“Hoeveel schermtijd mag?”

Maar eerder:

“Wat doet dit met mijn kind?”

Wordt het rustiger of net gespannener? Kan het nadien nog landen in zijn lichaam? Helpt het ontspannen of stapelt de onrust zich juist op?

Want daar zit volgens mij de echte informatie.

En dan is er nog de kaas van Steffi Merci.🎉

Een kaas waarvan ik tot voor kort niet wist dat ze bestond.

Tot plots bleek dat we die moésten kopen.😂

Dat soort momenten doet me beseffen dat sociale media vandaag niet alleen schermen zijn. Het is ook cultuur. Dingen die jongeren bezighouden en waar wij soms geen idee van hebben tot ze plots in onze supermarktkar belanden.

Misschien zit daar ook een gemiste kans.

Want wat als we iets minder zouden focussen op controle en iets meer op verbinding?

Ga eens gewoon naast je tiener zitten. Zonder oordeel. Zonder onmiddellijk te corrigeren of analyseren. Gewoon aanwezig zijn.

Je zou verbaasd zijn hoeveel jongeren spontaan filmpjes beginnen tonen, dingen beginnen uitleggen of stukjes van hun online wereld delen wanneer ze voelen dat er oprechte interesse is in plaats van controle.

En ergens denk ik dat dat vandaag misschien belangrijker is dan perfecte schermregels. De wereld verandert razendsnel.

Toen ik 25 was, dacht ik eerlijk gezegd nog dat ik de wereld en de mensen daarin, kon veranderen. Vandaag kijk ik daar anders naar.

Ik denk dat we mensen niet voortdurend moeten proberen vormen naar hoe wij denken dat ze zouden moeten zijn.

Ik denk dat we vooral moeten proberen begrijpen.

Kijken wat iemand nodig heeft. Hoe een systeem werkt. Waar iemand tot rust komt of net overloopt. Niet alles controleren, maar leren afstemmen.

Want iedereen is anders.

Ook in hoe we prikkels verwerken.

Ook in hoe we rust zoeken.

En soms zelfs in hoe we verbinding maken.

Soms zit verbinding vandaag gewoon in samen scrollen.