Het kind waar niemand zich zorgen om maakt.

“Eigenlijk maken we ons nooit zorgen om haar.”

Het is een zin die ouders meestal graag horen tijdens een oudercontact. Ze luistert, doet haar best, werkt goed mee in de klas en veroorzaakt zelden problemen. Voor veel ouders klinkt dat als een geruststelling.

En toch zijn dat vaak net de kinderen die me bijblijven.

Omdat “geen problemen geven” niet hetzelfde is als “geen problemen hebben”.

Veel gevoelige kinderen leren al vroeg hoe ze zich moeten aanpassen aan hun omgeving. Ze voelen stemmingen haarfijn aan, merken verwachtingen snel op en hebben vaak een sterk ontwikkeld verantwoordelijkheidsgevoel. Ze willen het goed doen. Niet alleen voor zichzelf, maar ook voor de mensen rondom hen.

Daardoor worden ze vaak de kinderen waarvan leerkrachten zeggen dat ze “altijd goed meedraaien”. Ze luisteren, werken goed mee, houden rekening met anderen en vragen zelden veel aandacht.

Maar wat volwassenen soms niet zien, is hoeveel energie dat kan kosten.

Ik denk daarbij vaak aan kinderen die de hele dag voorbeeldig functioneren en thuis volledig instorten. Niet omdat ze lastig zijn, maar omdat ze moe zijn van het voortdurend aanpassen. Moe van proberen alles goed te doen. Moe van het rekening houden met…

Dat zie je niet altijd in grote signalen.

Soms zit het in een kind dat plots begint te huilen wanneer je vraagt hoe de schooldag was. In een kind dat helemaal vastloopt wanneer een planning onverwacht verandert. Of in een kind dat boos reageert omdat er iets anders gebeurt dan wat het had verwacht.

Voor ouders voelt dat soms verwarrend aan. Alsof de reactie uit het niets komt.

Maar meestal gaat het niet over die planning.

Of over die ene opmerking.

Of over dat kleine voorval.

Vaak is het gewoon één kleine gebeurtenis in een systeem dat al urenlang over zijn grenzen gaat.

Want terwijl volwassenen een rustige schooldag zien, heeft een gevoelig kind misschien de hele dag geprobeerd om mee te zijn, sociale signalen te lezen, verwachtingen in te schatten, emoties van anderen op te pikken en ondertussen ook nog gewoon les te volgen.

Dat vraagt meer energie dan we vaak beseffen.

Misschien is dat ook waarom ik me soms het meeste zorgen maak over de kinderen waar niemand zich zorgen om maakt.

Omdat zij vaak heel lang blijven functioneren voor iemand ziet hoeveel ze eigenlijk dragen. Ze zijn meestal niet diegenen die het hardst roepen. Niet diegenen die de meeste aandacht vragen. Integendeel. Vaak zijn het de kinderen waarvan iedereen denkt:

“Die komt er wel.”

En precies daarom blijven ze soms zo lang onder de radar.

Niet elk stil kind is rustig.

Niet elk braaf kind voelt zich veilig.

En niet elk kind dat goed presteert, voelt zich ook goed vanbinnen.

Soms zit achter het kind waar niemand zich zorgen om maakt gewoon een gevoelig zenuwstelsel dat al veel te lang zijn best doet om niemand tot last te zijn.

PS: Deze blog werd mogelijk licht beïnvloed door persoonlijke ervaringen met een tienerdochter en onverwachte wijzigingen in de planning 😄.