Hoe meer certificaten, hoe minder zeker ik werd.

Sinds de show van Arnout Van den Bossche “Coach” moet ik altijd een beetje glimlachen wanneer iemand trots een certificaat bovenhaalt.

Niet omdat coach-opleidingen niets waard zijn. Integendeel. Ik heb er zelf ondertussen genoeg verzameld om een kleine muur mee te behangen. En eerlijk? Ik begrijp perfect waarom die sketch zoveel herkenning oproept.

In België kan vandaag ongeveer iedereen zichzelf coach noemen. Je volgt een opleiding, een masterclass of een traject van enkele dagen, je krijgt ergens een certificaat en klaar. Je bent coach.

En begrijp me niet verkeerd: daar is op zich niets mis mee. Alleen begon ik ergens onderweg iets vervelends te merken. Hoe meer ik leerde, hoe minder ik vond dat ik veel wist.

Na mijn eerste opleidingen dacht ik nog regelmatig: “Ah ja, ik snap het.” Na een paar jaar dacht ik vooral: “Het hangt ervan af.” Dat is minder sexy op een website, maar meestal wel juister.

Misschien is dit geen populaire mening, maar ik denk niet dat expertise ontstaat tijdens een inspirerende masterclass in een mooi hotel.

Of na een coachopleiding van enkele dagen.

Of omdat iemand een certificaat kreeg.

Dat wil niet zeggen dat zulke opleidingen geen waarde hebben. Ze kunnen inspireren, een eerste stap zijn of een nieuwe interesse aanwakkeren.

Maar tussen inspiratie en expertise zit meestal nog een paar jaar werk.

Misschien is dat ook waarom ik na mijn eerste opleidingen ben blijven zoeken. Niet omdat ik nog een certificaat nodig had, maar omdat ik steeds vaker merkte dat mensen niet netjes in modellen passen. Dat twee hoogsensitieve mensen totaal verschillend kunnen vastlopen. Dat een label zelden het volledige verhaal vertelt.

En misschien nog belangrijker: dat de interessantste vraag meestal niet is welke techniek je gebruikt, maar wat er eigenlijk écht aan de hand is.

Misschien zit daar ook één van de redenen waarom ik mezelf geen klassieke coach noem.

Want veel coachopleidingen vertrekken vanuit het idee dat de antwoorden al aanwezig zijn in de coachee. En vaak klopt dat ook.

Maar niet altijd.

Als iemand bijvoorbeeld niet weet dat hoogsensitiviteit een rol speelt, hoe kan die persoon daar dan rekening mee houden? Hoe kan iemand beweging creëren rond iets waarvoor hij nog geen taal of kader heeft?

Ik zie regelmatig hoogsensitieve mensen die jarenlang hebben geleerd om alles bij zichzelf te leggen. Die zichzelf voortdurend in vraag stellen. Die denken dat ze harder moeten worden, socialer moeten zijn, minder moeten voelen of zich beter moeten aanpassen.

Dan is nóg meer zelfonderzoek niet altijd de eerste stap.

Soms begint verandering met begrijpen. Met herkennen. Met ontdekken dat er misschien niets mis is met jou, maar dat jouw systeem anders werkt dan je altijd hebt gedacht.

Pas vanaf dat punt ontstaat er vaak echte beweging.

Mensen komen vandaag trouwens vaak ontzettend goed geïnformeerd binnen. Dankzij boeken, podcasts, sociale media en tegenwoordig ook ChatGPT weten veel mensen al verrassend veel over hoogsensitiviteit. En dat is alleen maar positief.

Maar weten is niet hetzelfde als jezelf kunnen zien.

Dat is vaak waar mijn werk begint. Niet met nóg meer informatie, maar met samen kijken naar patronen, verbanden en blinde vlekken die je bij jezelf soms moeilijk ziet wanneer je er al jaren middenin zit.

Misschien is dat uiteindelijk waarom ik mezelf liever HSP-expert noem. Niet omdat ik denk dat ik alles weet. Integendeel. Hoe meer ik leer, hoe meer nuance ik ontdek.

Maar wel omdat ik geloof dat mensen begeleiden verantwoordelijkheid vraagt. Kennis vraagt. Ervaring vraagt. En vooral de bereidheid vraagt om te blijven leren.

Dus ja.

Arnout heeft een punt. 

 

P.S.: En ik ben stiekem ook een enorme fan van die man 😊.