Los van alle emotie

Er zijn van die zinnen die ik na al die jaren in HR, sales en corporate omgevingen nog altijd moeilijk kan horen.

“Los van alle emotie.”

Ik heb die zin gehoord tijdens strategische vergaderingen, reorganisaties, moeilijke personeelsdossiers en beslissingen waarvan iedereen in de ruimte wist dat ze impact zouden hebben op echte mensen met echte levens. En toch was er vroeg of laat altijd wel iemand die zijn keel schraapte, wat rechter ging zitten en zei dat we het toch vooral “los van alle emotie” moesten bekijken.

Jaren geleden vond ik dat eigenlijk best indrukwekkend.

Dat leek professioneel, sterk en objectief. Het soort leiderschap dat blijkbaar nodig was om hogerop te raken in organisaties.

Ik herinner me zelfs dat ik soms naar bepaalde leidinggevenden keek en dacht: als dit de manier is waarop je succesvol wordt, dan vrees ik dat ik nooit echt hoog ga eindigen.

Niet omdat ik de capaciteiten miste.

Maar omdat de prijs me behoorlijk hoog leek.

Want hoe langer ik in die wereld rondliep, hoe meer ik begon te vermoeden dat de mensen die het vaakst beweerden rationeel te zijn, vaak verrassend veel bezig waren met emoties. Alleen werden die emoties anders benoemd.

Ambitie bijvoorbeeld, competitiedrang, controle, invloed…

Terwijl twijfel, buikgevoel of de opmerking dat iets misschien niet klopt, plots een stuk minder professioneel worden gevonden.

Dat heeft me altijd gefascineerd.

Niet omdat ik iets tegen ratio heb. Integendeel. Organisaties hebben nood aan heldere analyses, moeilijke beslissingen en mensen die verantwoordelijkheid durven nemen. Maar wat ik steeds moeilijker kon geloven, was het idee dat die beslissingen werkelijk los van emotie gebeurden.

Alsof emoties verdwijnen zodra iemand een maatpak aantrekt.

Terwijl ik na verloop van tijd begon te merken dat sommige mensen niet alleen rapporten lezen, maar ook ruimtes. Ze voelen wanneer er spanning hangt, wanneer een team op zijn limiet zit of wanneer een beslissing op papier logisch lijkt, maar in de praktijk weerstand zal oproepen. Jarenlang dacht ik dat zulke signalen vooral genegeerd moesten worden. Dat professioneel zijn betekende dat je ze opzij kon zetten.

Vandaag denk ik daar anders over.

Niet omdat ik minder belang hecht aan cijfers, maar omdat ik heb geleerd dat cijfers nooit het volledige verhaal vertellen. Soms weet een team al maanden dat iets niet werkt vooraleer dat zichtbaar wordt in de resultaten. Soms voelt iemand haarfijn aan dat een medewerker stilaan afhaakt nog voor die persoon zelf woorden heeft voor wat er speelt. En soms weet je gewoon dat een beslissing klopt op papier, maar niet in de praktijk.

Dat is geen zwakte.

Dat is informatie.

Misschien is dat ook waarom ik vandaag anders kijk naar hoogsensitiviteit dan twintig jaar geleden. Toen dacht ik dat ik sommige dingen moest afleren. Dat ik minder moest voelen, minder moest twijfelen en minder moest luisteren naar wat mijn intuïtie me vertelde.

Vandaag denk ik precies het tegenovergestelde.

Want wat als dat buikgevoel niet het probleem is?

Wat als het gewoon informatie is die nog niet zichtbaar is voor iedereen?

Doorheen de jaren heb ik gelukkig ook leiders ontmoet die dat begrepen. Mensen die moeilijke beslissingen konden nemen zonder hun menselijkheid kwijt te raken. Mensen die resultaten haalden zonder zichzelf onderweg te verliezen. Mensen die sterk genoeg waren om niet te moeten doen alsof ze niets voelden.

Zij hebben me misschien nog het meest geleerd.

Niet hoe je emotie uitschakelt.

Maar hoe je ernaar luistert zonder erdoor geleid te worden.

En achteraf bekeken ben ik blij dat ik nooit helemaal heb geleerd om “los van alle emotie” te werken.

Want misschien ligt echte professionaliteit niet in het uitschakelen van wat je voelt.

Misschien ligt ze in het begrijpen wat het je probeert te vertellen.

Binnen HSPower Business werk ik met professionals, ondernemers en leidinggevenden die hun verstand absoluut willen blijven gebruiken, maar die ondertussen ook beseffen dat blijvend succes meer vraagt dan ratio alleen.

Want sommige emoties dragen misschien een maatpak.

Het blijven emoties.