Niet elke HSP wil een boom knuffelen!

Toen ik jaren geleden vertelde dat ik ook natuurcoaching deed, kwam vroeg of laat meestal dezelfde reactie:

“Ah ja. Bomen knuffelen dus.” Gevolgd door gelach en ironie.

En eerlijk?

Ik moest daar zelf ook altijd een beetje om lachen.

Want ik begrijp het wel. Als je sommige beelden rond natuurcoaching mag geloven, wandelen we de hele dag blootsvoets door het bos terwijl we diep ademhalen en betekenisvolle gesprekken voeren met een eik.

De realiteit is meestal iets genuanceerder.

Karen, een klant van mij, was iemand waarvan iedereen zei:

“Jij kan dat wel aan.”

Slim. Ondernemend. Altijd sterk. Altijd in beweging.

Iemand die veel droeg; haar bedrijf, haar familie, haar verantwoordelijkheden en haar verdriet.

Toen ze bij mij terechtkwam, vroeg ze of we onze gesprekken buiten konden doen. Ze had een plek gekozen in het bos, een wandelpad tussen het groen. Rustig, stil, mooi.

Op papier exact de plek waarvan mensen denken:

“Hier kom je tot rust.”

Maar terwijl we daar wandelden, voelde ik het bijna onmiddellijk.

Haar ademhaling bleef hoog. Haar blik onrustig. Ze keek voortdurend rond, niet om te genieten, maar om te controleren. Alsof haar systeem nergens echt kon landen.

En op een bepaald moment zei ze:

“Het is hier mooi… maar ik krijg precies geen adem.”

Dat moment is me altijd bijgebleven.

Omdat het opnieuw bevestigde wat ik zo vaak zie bij hoogsensitieve mensen: niet iedereen komt tot rust op dezelfde plek.

Voor haar voelde het bos gesloten. Te weinig ruimte. Te weinig horizon. Haar systeem had geen beschutting nodig, maar net openheid.

Dus stelde ik iets anders voor.

De zee.

En daar gebeurde bijna onmiddellijk iets anders.

Haar schouders zakten. Haar adem werd dieper. Haar woorden vertraagden. Alsof haar lichaam eindelijk stopte met alert zijn.

Niet omdat de zee beter is dan het bos.

Maar omdat haar zenuwstelsel daar wél kon uitademen.

Wat me raakt in natuurcoaching, is dat het zelden over natuur alleen gaat. Het gaat over afstemming. Over leren voelen wat jouw systeem nodig heeft om te herstellen in plaats van alleen maar te functioneren.

En dat is voor iedereen anders.

Sommige mensen hebben bomen nodig. Andere mensen horizon. Sommigen stilte. Anderen beweging, wind of water.

Dat zie ik trouwens niet alleen in natuurcoaching.

Mensen zoeken vaak naar dé juiste methode. Dé perfecte ochtendroutine. Dé ideale aanpak.

Terwijl de echte vraag meestal veel persoonlijker is:

“Wat helpt jouw systeem om je veilig genoeg te voelen om te ontspannen?”

Dat is ook waar ik binnen HSPower voortdurend naar kijk.

Niet alleen naar wat iemand denkt of zegt, maar ook naar wat een lichaam toont. Waar spanning zit. Waar adem vastloopt. Waar iemand voortdurend alert blijft zonder het zelf nog door te hebben.

Want veel gevoelige mensen zijn zo gewend geraakt aan volhouden, dat ze pas merken hoe moe ze zijn wanneer hun systeem eindelijk even mag zakken.

En misschien is dat uiteindelijk wat natuurcoaching voor mij betekent.

Niet wandelen om te wandelen.

Maar samen zoeken naar een plek waar iemand opnieuw een beetje kan ademen.