Niet de job, wèl de TL-lampen, tapijten en open werkplekken.

Laat me voor mezelf spreken.

In open landschappen, grote kantoren en drukke werkvloeren hoor, zie, voel en ruik ik alles.

Gesprekken die niet voor mij bedoeld zijn. Stoelen die schuiven. Lampen die zoemen. Temperaturen die niet kloppen. Bewegingen in mijn ooghoek. Emoties in de ruimte, nog vóór iemand ze zelf doorheeft.

Tegen de avond ben ik niet “een beetje moe”.

Ik ben leeggezogen.

En geloof me: ik heb echt geprobeerd om een “normaal” en “sociaal” kantoormens te zijn.

Ik heb alle tips toegepast die je online kan vinden:

• Noise cancelling
• Concentratiehoekje
• Veel water/thee drinken
• Vroeger beginnen, later beginnen
• Thuiswerken

Ik heb gewerkt in tapijtkantoren met muffe lucht, onder TL-verlichting die precies rechtstreeks op mijn zenuwstelsel scheen, in open landschappen waar iemand altijd ergens een yoghurt open trekt of luid zit te bellen alsof we allemaal vrijwillig willen deelnemen aan dat gesprek.

En ondanks al mijn goede wil: het werkte niet.

Niet omdat ik mijn job niet graag deed. Niet omdat ik ongemotiveerd was. Maar omdat mijn systeem na acht uur voelde alsof het de hele dag tegelijk Teams-calls, parfums, schuivende stoelen, airco’s en menselijke emoties had moeten verwerken.

Dat besef heeft eerlijk gezegd lang geduurd.

Want als hoogsensitief persoon denk je toch snel dat het aan jou ligt. Zeker wanneer collega’s ogenschijnlijk perfect functioneren in exact dezelfde omgeving. Dan begin je jezelf wijs te maken dat je gewoon harder moet worden. Minder lastig. Minder gevoelig. Minder… moe van dingen waar andere mensen blijkbaar moeiteloos doorheen wandelen.

Tot je beseft dat je systeem niet moeilijk doet.

Het geeft informatie.

Ik kijk daarom niet alleen naar de vraag: “Wat doe je graag?”

Maar ook: “In welke omgeving blijft jouw energie overeind?”

Want een job kan inhoudelijk perfect passen en je tegelijk compleet leegtrekken door alles errond.

Soms helpt thuiswerk. Soms noise cancelling. Soms flexibelere uren of een rustigere ruimte. En soms is het gewoon de TL-lamp. Of het tapijt. Of Kevin die al drie dagen dezelfde tonijnsalade lijkt mee te brengen 😂.

Dat klinkt banaal, tot je lichaam na jaren zegt: ik trek dit eigenlijk niet meer.

Want soms past de job wel.

Maar de omgeving niet.

En soms ligt het probleem dus niet bij de job.

Maar bij de TL-lampen, tapijten en open werkplekken.

In de HSPower loopbaanbegeleiding voor hoogsensitieve professionals kijken we daarom niet alleen naar de jobinhoud, maar ook naar de omgeving waarin iemand duurzaam kan functioneren.