Sommige kinderen tekenen wat ze niet kunnen uitspreken.

Wat kindertekeningen vertellen wanneer woorden ontbreken en waarom ik dit bewust ben gaan studeren. 

Sommige kinderen praten veel.
Andere bijna niet.

En soms zijn er kinderen die wel iets willen vertellen,
maar simpelweg de woorden nog niet hebben.

En dan tekenen ze.

Mijn fascinatie voor kindertekeningen ontstond niet vanuit theorie, maar vanuit mijn eigen moederschap. Mijn dochter was nog jong toen er een relatiebreuk kwam met haar papa. Vrij kort daarvoor overleed ook ons hondje. Twee ingrijpende verliezen voor een gevoelig kind.

Wat mij toen diep raakte, was hoe vanzelfsprekend ze begon te tekenen. Alsof haar gevoelens via beelden een weg vonden naar buiten, daar waar woorden nog tekortschoten.

Ik zag hoe helend creativiteit kan zijn bij rouw, verlies en emotionele verwerking. Niet geforceerd. Niet via moeilijke gesprekken. Maar veilig, spontaan en puur.

Tegelijk maakte ik toen ook iets mee wat me altijd is bijgebleven.

Op school werd één van haar tekeningen bekeken door een zorgjuf, die bepaalde elementen meteen begon te interpreteren. Zo werd het feit dat ze enkel met een paars potlood tekende gekoppeld aan zorgen rond haar mentale welzijn.

Nu begrijp ik natuurlijk ook vanwaar die bezorgdheid kwam. We zaten midden in een scheiding en scholen proberen dan vaak extra alert te zijn, wat op zich alleen maar goed bedoeld is.

Maar net daarom is voorzichtigheid zo belangrijk. Want zodra een kind uit een moeilijke context komt, worden bepaalde signalen soms sneller gelinkt aan “problemen”. Terwijl 1 en 1 niet altijd 2 is.

Toen ik mijn dochter later vroeg waarom ze enkel paars had gebruikt, antwoordde ze heel eenvoudig:

“Ik dacht dat we maar één kleur mochten kiezen.”

En net daar zit voor mij de essentie.

Kindertekeningen kunnen ontzettend waardevol zijn, maar zonder dialoog, context en correcte kennis worden interpretaties gevaarlijk. Een tekening mag een ingang zijn tot gesprek, observatie en afstemming, maar geen snelle conclusie over wat er “mis” zou zijn met een kind.

Toen ik vroeg welke opleiding ze hierin had gevolgd, antwoordde ze heel eerlijk:

“Geen specifieke opleiding. Vooral jarenlange ervaring en buikgevoel.”

En begrijp me niet verkeerd: intuïtie en ervaring zijn waardevol. Maar net op dat moment voelde ik hoe voorzichtig we moeten zijn wanneer we conclusies trekken over het innerlijke leven van een kind.

Ik volgde in Nederland een intensieve opleiding rond kindertekeningen, observatie en ontwikkelingspsychologie. Wat me daar vooral bijbleef, was niet alleen wat tekeningen kunnen vertellen, maar vooral hoeveel nuance, context en voorzichtigheid daarbij nodig zijn.

Kindertekeningen analyseren vraagt expertise en nuance. Diagnoses maken of zware conclusies trekken, hoort voor mij thuis bij dokters en psychiaters.

Als hsp expert gebruik ik tekeningen dan ook niet om kinderen in hokjes te plaatsen, maar als ingang tot gesprek. Zeker bij gevoelige kinderen merk ik hoe tekeningen soms tonen wat woorden nog niet kunnen zeggen.

Vooral tussen ongeveer 6 en 14 jaar zie ik hoe waardevol tekenen kan zijn. Gevoelens zijn dan vaak al groot, terwijl woorden soms nog tekortschieten.

En toch merk ik dat ook pubers en volwassenen soms opnieuw beginnen tekenen wanneer ze daar de ruimte voor krijgen.

Dat blijft me fascineren.

Omdat tekenen vaak dingen zichtbaar maakt waar iemand zelf nog geen woorden voor heeft. Zonder druk. Zonder “we moeten hierover praten”.

Misschien kijk ik daarom ook zo graag naar kindertekeningen. Niet om ze te ontleden, maar om echt te observeren. Stil te staan. De juiste vragen te stellen.

Want soms vertelt een tekening niet:

“Er is iets mis.”

Maar eerder:

“Hier zit iets waar even aandacht voor nodig is.”

Binnen HSPower Young gebruik ik tekeningen daarom als zachte ingang binnen coaching, onder andere bij thema’s zoals rouw, echtscheiding, pesten, spanning, gevoeligheid en zelfvertrouwen.

Altijd met nuance, afstemming en respect voor het tempo van het kind.

Daarnaast geef ik ook trainingen aan ouders, leerkrachten en professionals die zich verder willen verdiepen in kindertekeningen, observatie en hoogsensitiviteit.

Omdat ik voel hoeveel nood er vandaag is aan méér nuance en minder snelle conclusies.