Wat kindertekeningen vertellen wanneer woorden ontbreken

Wat kindertekeningen vertellen wanneer woorden ontbreken

(en waarom ik dit bewust ben gaan studeren)

Sommige kinderen praten veel.
Andere bijna niet.

En soms zijn er kinderen die wel iets willen vertellen,
maar simpelweg de woorden nog niet hebben.

Dan tekenen ze.

Een huis.
Een figuur.
Een zon.
Of net geen zon.

Een tekening van mijn dochter

Mijn dochter was vijf jaar.
Er was net een breuk geweest met haar papa.
En bijna tegelijk was ook ons hondje gestorven.

Twee grote verliezen,
voor zo’n klein lijfje.

Wat ik toen nog niet wist — wat niemand wist —
was dat mijn dochter hooggevoelig is.
Dat alles dieper binnenkomt.
Dat veranderingen niet gewoon “passeren”.

Op school maakte ze een tekening.
De zorgjuf keek ernaar en begon te vertellen wat ze erin zag.

Dat het “niet goed zat”.
Dat er “duidelijk iets aan de hand was”.
Dat ze zich zorgen maakte.

Ik luisterde…
en voelde tegelijk onrust.

Toen ik haar vroeg of ze hiervoor een opleiding had gevolgd, zei ze eerlijk:
“Nee hoor, dat is buikgevoel.”

En dat was het moment waarop ik dacht:
dit is gevaarlijk.

Buikgevoel is waardevol — maar niet genoeg

Begrijp me niet verkeerd.
Intuïtie is belangrijk. Zeker bij kinderen.

Maar wanneer we betekenis geven aan tekeningen,
wanneer we conclusies trekken over het innerlijke leven van een kind,
dan vind ik buikgevoel alleen… te weinig.

Wat als ik toen alles had aangenomen wat er gezegd werd?
Wat als ik mijn dochter was gaan bekijken door die bril?
Wat als er angst, labels of onnodige interventies waren gevolgd?

Kindertekeningen zijn geen vrije interpretatie.
Geen projectiescherm voor onze eigen zorgen.

Wat voor de ene “alarmerend” lijkt,
kan voor een ander net verwerking zijn.

Daarom ben ik het gaan studeren

Dat moment liet me niet los.

Omdat ik voelde:
als we met kinderen werken,
moeten we voorzichtig, respectvol en onderbouwd omgaan met wat zij ons tonen.

Dus ben ik een intensieve psychologische opleiding gaan volgen in Nederland,
specifiek rond het analyseren van kindertekeningen.

Niet om diagnoses te stellen.
Niet om etiketten te plakken.

Maar om te leren:

• wat tekeningen wel kunnen vertellen
• wat ze niet zeggen
• en hoe je ze kan gebruiken als ingang tot dialoog, niet als oordeel

Tekeningen zijn taal — geen bewijs

Voor veel gevoelige kinderen zijn tekeningen een manier om te spreken.

Ze vertellen iets over:

• hoe veilig ze zich voelen
• hoe ze zichzelf zien
• hoe ze hun wereld beleven
• waar spanning zit
• waar rust zit

Maar een tekening is nooit een eindpunt.
Het is een begin van een gesprek.

Wat ik níét doe met kindertekeningen

Ik gebruik tekeningen nooit om:

• conclusies te trekken over ouders
• situaties te dramatiseren
• kinderen te labelen
• angst te zaaien

Een tekening wordt bij mij altijd bekeken:

• in context
• met kennis
• met nuance
• en met veel respect voor het kind

Wat ik wél doe

Ik gebruik kindertekeningen als:

• extra taal wanneer woorden ontbreken
• veilige ingang bij gevoelige kinderen
• ondersteuning in coaching
• brug tussen kind, ouders en omgeving

Altijd samen met gesprek, observatie en afstemming.

HSPOWER Young & kindertekeningen

Binnen HSPOWER Young is analyse van kindertekeningen één van de mogelijke formats.
Niet voor elk kind. Niet altijd.
Maar wanneer het helpend is.

Omdat sommige kinderen meer vertellen met een potlood dan met woorden.

👉 Merk je dat je kind moeilijk kan zeggen wat er speelt?
Dan kan tekenen soms precies datgene zijn wat wél lukt.